(Lucebert, De dichter voedt de poëzie, 1952)

 

Huiselijk  geluk

 

Ik had de wereld willen slaan vandaag,

maar jij zat plotseling naar mij te kijken :

je was een van mijn hemden aan het strijken,

dat rode met het vlekje op de kraag.

 

De radio zong ‘god, ik zie je graag’

en toen begon hij op je stem te lijken

en zei ik niks en wou de krant inkijken

en klonk je onvermijdelijke vraag :

 

‘Wanneer ga je de bel nu repareren ?’

Het strijkijzer spuwde een wolk van stoom

De stilte woog op onze koude kleren.

 

Iemand in Brussel croonde ‘Home sweet home’.

En langzaam hoorde ik mij formuleren :

‘Ma belle, hoe zet ik ons weer onder stroom ?’

   

                             (Benno Barnard, Gedichtendag  2003)

  

Het leek de leerlingen van 3 ABC wel een leuk idee om n.a.v. gedichtendag klassikaal een gedicht te schrijven.  Ze zouden werken naar het voorbeeld van een experiment, enkele jaren geleden, op Radio 1.

Die zender nodigde in 2003 Benno Barnard uit om op Gedichtendag samen met de luisteraars een sonnet te schrijven.   Hij schreef de eerste twee versregels zelf, de andere moesten van de luisteraars komen.  Elke minuut werden er gemiddeld vijf regels naar de studio doorgeseind, en elk uur weerhield Barnard daar ééntje van voor ‘Het gedicht van de luisteraars’.  (Het resultaat heeft u daarnet gelezen.)   

Omdat het niet meteen haalbaar was om in de klas veertien uur aan het gedicht te besteden, moest alles iets sneller gaan en werd afgezien van een al te rigoureuze vormdwang. 

Na enkele lesuren vormden tien versregels spontaan een niet onaardig gedichtje van twee kwatrijnen en een couplet.