|
Excursie Ardennen |
| Op maandag 25 april gingen wij met het zesde jaar op excursie naar de Ardennen. Mevrouw Van Mol had ons vooraf gezegd dat het een avontuurlijke dag zou worden, en dat was ook zo. Het weer zat wel wat tegen, maar dat vonden we niet zo erg omdat we toch ook een hele tijd op de bus zouden zitten. Toen we aankwamen, trok iedereen zijn laarzen aan en konden we met meneer Thys, onze gids en geoloog, aan een wandeling beginnen op het vlak tot zacht golvend Plateau des Tailles. We kropen onder prikkeldraad door, liepen door bos en weide en stonden op een gegeven moment aan de rand van de venen, die we zo meteen zouden doorkruisen. We glibberden met z’n allen door de smurrie tot we even moesten stoppen en van onze gids vernamen dat we eigenlijk op water dreven. De pingo’s waren wel merkwaardig. Weggesmolten vorstheuvels uit de ijstijden, nu vol gegroeid met veen. We gingen verder tot Bihain, waar we in het enige cafeetje van het dorp ons lunchpakket boven haalden. In de namiddag reden we naar Nadrin en daar beklommen we een toren. Helemaal boven gaf mevrouw Van Mol in wind en regen uitleg over het landschap. Althans aan één helft van de leerlingen, want de andere helft was twee verdiepingen lager achtergebleven. Vanwege hoogtevrees. Daarna reed de bus ons verder tot aan Les Crestelles (met prachtig uitzicht over het Ourthebekken) voor onze laatste spectaculaire afdaling. Terwijl iedereen met kleine pasjes de helling afdaalde en zich vastklampte aan de bomen, kwam meneer Van den Bulck tegen topsnelheid aan voorbij geskied. Om de dag af te sluiten, gingen we nog iets drinken in ons plaatselijk cafeetje. Daarna nestelden we ons uitgeput in de bus voor een rit naar huis van twee uur. Gelukkig had onze chauffeur enkele films meegebracht en met een meerderheid van stemmen kozen we voor The Last Samoerai. Aan het einde van de excursie gaf meneer Van den Bulck ons nog een leuke levenswijsheid mee : “De laatste samoerai mag dan wel dood zijn, het leven gaat verder.” En het leven ging inderdaad verder : hoewel we ’s avonds, de totale uitputting nabij, in bed waren gekropen, kregen we de volgende dag meteen een overhoring aardrijkskunde op ons bord om onze parate kennis te toetsen. Minder leuk …
Annelies Rammeloo Pascaline Somers
|